مقالات

پسوریازیس چگونه تشخیص داده می شود؟

پسوریازیس چگونه تشخیص داده می شود؟ بیماری پسوریازیس باید توسط پزشک تایید شود و سپس مراحل درمان طی شود معمولا برای تشخیص پسوریازیس دو آزمایش و معاینه صورت می گیرد.

معاینه ی جسمی: اکثر پزشکان قادر به تشخیص با یک معاینه فیزیکی ساده هستند. علائم پسوریازیس به طور معمول آشکار و آسان است اما برای اطمینان از شرایط دیگر که ممکن است نشانه های مشابه را تشخیص دهد، پزشک مصصم است تمام مراحل آزمایشات صورت گیرد. توجه کنید هنگام دیدار با پزشک صادق باشید و از تمام نگرانی های خود در باره بیماری و ترس از آن پزشک را در جریان بگذارید. علاوه بر این، اگر عضوی در خانواده بیماری همچون شما را تجربه کرده است حتما پزشک را ازین بابت مطلع کنید.

پسوریازیس چگونه تشخیص داده می شود؟

پسوریازیس چگونه تشخیص داده می شود؟

 نمونه گیری یا بافت برداری:

اگر علائم نامشخص است و یا اگر پزشک شما می خواهد تشخیص مشکوک خود را تایید کند، ممکن است یک نمونه کوچک از پوست بگیرند. این به عنوان نمونه گیری یا بافت برداری شناخته می شود. پوست به یک آزمایشگاه فرستاده می شود که در زیر میکروسکوپ بررسی می شود.

معاینه می تواند نوع پسوریازیس شما را تشخیص دهد. همچنین می تواند اختلالات یا عفونت های احتمالی را رد کند. اکثر بافت برداری در دفتر دکتر شما در روز تعیین وقت شما انجام می شود. پزشک شما به احتمال زیاد یک دارو بیحس کننده به محل مورد نظر تزریق می کند تا نمونه گیری کمتر دردناک باشد.

سپس بافت را به یک آزمایشگاه برای تجزیه و تحلیل ارسال می کنند. هنگامی که نتایج به دست می آید، پزشک یک قرار ملاقات در مورد یافته ها و گزینه های درمان با شما تعیین می کند.

استرس، الکل و غیره باعث پسوریازیس می شود

“تحریک کننده های خارجی” ممکن است شروع جدیدی از پسوریازیس شوند. این عوامل برای همه یکسان نیست. آنها همچنین ممکن است در طول زمان برای شما تغییر کنند.

شایعترین عوامل ایجاد کننده پسوریازیس عبارتند از:

فشار روحی: استرس های غیرمعمول ممکن است باعث بروز خارش شود. اگر یاد بگیرید که استرس خود را کاهش داده و مدیریت کنید، می توانید کاهش و احتمالا پیشگیری از پسوریازیس را کاهش دهید.

الکل: مصرف الکل های سنگین می تواند سبب تحریک پسوریازیس و فوران کردن آنها شود. اگر بیش از حد از الکل استفاده کنید، شیوع پسوریازیس ممکن است بیشتر باشد. اگر ترک الکل برای شما سخت است از یک دکتر کمک بگیرید و برنامه ای برای ترک آن درخواست کنید.

همچنین میتوانید برای مطالعه بیشتر از صفحات وکیوم مردانه ، اکستندر، روغن زالو خراطین ، روغن خراطین ، وکیوم سینه ، میریفیکا دیدن فرمایید .

صدمه: حادثه، برش یا تراشه ممکن است باعث بروز خارش شود. واکسن ها و آفتاب سوختگی ها همچنین می تواند یک شیوع جدید ایجاد کند.

داروها

برخی از داروها باعث ایجاد پسوریازیس می شوند. این داروها عبارتند از:

لیتیوم
داروهای ضد مالاریا
داروهای فشار خون بالا

عفونت: پسوریازیس، حداقل به طور جزئی، توسط سیستم ایمنی بدن که به اشتباه به سلول های پوست سالم حمله می کند ایجاد می شود. اگر شما مریض یا در معرض عفونت هستید، فورا به پزشک مراجعه کنید و از مصرف آنتی بیوتیک ها بدون تجویز پزشک خودداری نمایید در بعضی موارد آنتی بیوتیک ها موجب حساسیت های پوستی می شوند و علائم پسوریازیس را شدت می بخشند.

روش های درمان پسوریازیس

پسوریازیس هیچ درمان کلی ندارد و درمان ها به منظور جلوگیری از تشدید آنها صورت میگیرد و درمان به منظور کاهش التهاب و لکه ها، کاهش رشد سلول های پوست و حذف پلاک ها است. درمان پسوریازیس به سه دسته تقسیم می شود:

درمان موضعی: کرم ها و پماد هایی که به طور مستقیم به پوست اعمال می شوند می توانند برای کاهش پسوریازیس خفیف تا متوسط ​​مفید باشند.

درمان های پسوریازیس موضعی عبارتند از:

کورتیکواستروئیدهای موضعی
رتینوئیدهای موضعی
آنترالین
ویتامین D آنالوگ
اسید سالیسیلیک
مرطوب کننده

پماد پسوس رام

داروهای سیستمیک: افراد مبتلا به پسوریازیس متوسط ​​تا شدید و کسانی که به سایر انواع درمان پاسخ نداده اند ممکن است نیاز به مصرف داروهای خوراکی یا تزریقی داشته باشند. بسیاری از این داروها عوارض جانبی شدید دارند. پزشکان معمولا آنها را برای مدت کوتاهی تجویز می کنند.

این داروها عبارتند از:

متوترکسات
سیکلوسپورین (سندیمون)
بیولوژیک
رتینوئید

پرتو درمانی:

در درمان پسوریازیس از نور ماوراء بنفش (UV) یا نور طبیعی استفاده می شود. گلبول های سفید خون را که به سلول های پوست سالم حمله می کنند را می کشد و باعث رشد سریع سلول می شود. هر دو نور UVA و UVB ممکن است در کاهش علائم پسوریازیس خفیف تا متوسط ​​مفید باشند.

اکثر افراد مبتلا به پسوریازیس متوسط ​​تا شدید از ترکیبی از درمان ها سود خواهند برد.از این نوع درمان بیشتر برای کاهش علائم استفاده می شود. بعضی از افراد ممکن است از همان اوایل درمان تا اتمام عمر خود فقط از یک درمان استفاده کنند. دیگران ممکن است گاهی اوقات به تغییرات درمان نیاز داشته باشند، انتخاب روش های درمان به نوع پوست و پاسخ دهی آن بستگی دارد.

پسوریازیس چگونه تشخیص داده می شود؟

دارو برای پسوریازیس

اگر پسوریازیس متوسط ​​یا شدید داشته باشید و یا اگر پسوریازیس به دیگر درمان ها پاسخ ندهد، پزشک ممکن است یک داروی خوراکی یا تزریقی را در نظر بگیرد.شایعترین داروهای خوراکی و تزریقی که برای درمان پسوریازیس مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از:

بیولوژیک: این کلاس داروها سیستم ایمنی بدن را تغییر می دهد و مانع از تعامل بین سیستم ایمنی بدن و مسیرهای التهابی می شود.

رتینوئید ها:

باعث کاهش تولید سلول های پوست می شود. هنگامی که استفاده از آنها را متوقف کنید، علائم پسوریازیس احتمالا بازمی گردد. عوارض جانبی شامل ریزش مو و التهاب لب است.افرادی که باردار هستند یا ممکن است در سه سال آینده باردار شوند، نباید از رتینوئیدها بخاطر خطر نقص احتمالی زایمان استفاده کنند.

سیکلوسپورین: سیکلوسپورین (سندیمون) از پاسخ سیستم ایمنی جلوگیری می کند. این می تواند علائم پسوریازیس را کاهش دهد. این بدان معنی است که شما یک سیستم ایمنی ضعیف دارید، بنابراین ممکن است راحت تر بیمار شوید. عوارض جانبی شامل مشکلات کلیوی و فشار خون بالا است.

متوترکسات: متوترکسات مانند سیکلوسپورین، سیستم ایمنی را مهار می کند. متوترکسات ممکن است عوارض جانبی کمتری را هنگام مصرف در دوزهای پایین ایجاد کند.همچنین می تواند در دراز مدت باعث عوارض جانبی جدی شود. عوارض جانبی جدی شامل آسیب کبدی و تولید گلبول های قرمز و سفید می شود.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *